Bhutan

Reis naar Bhutan 2012

Farmhouse dag

leave a comment »

Beste Karma,

Vanmorgen zaten we met zijn allen om 07.30 uur aan het ontbijt.  We waren de eersten. Het was nog bewolkt weer en er viel een enkele drup regen. Tot nu toe hebben we erg geboft met het weer.
Helaas namen we vandaag afscheid van Thimphu. We gaan met de mountainbike naar een Farm House in Paro. Paro is ons laatste station in Bhutan voordat we verder gaan naar New Dehli. De bikes stonden op tijd klaar voor ons hotel.  De rit die we voor de boeg hadden was 55 km lang, tenminste volgens het gps systeem.  De route was vlak, dalend maar ook zeker enkele malen stijgend. Op Jack na kon iedereen met de bike vertrekken.  De bus en de materiaalwagen zouden ons volgen. Het zonnetje kwam al weer goed te voorschijn. Het was al vroeg warm. Nadat Ruud zijn bike getest had zag hij er toch verder vanaf om deze rit met de bike te volgen. Hij ging samen met Jack als VIP-er  de groep op de route volgen. Indien nodig zouden ze de helpende hand aan kunnen reiken. Tegen 08.45 uur vertrokken we.
Onderweg was veel te zien, de mooie authentieke onderdoorgang van twee districten, verschillende politiecontroles voor het zwaarder verkeer,  groetende kinderen, welke met een handgebaar contact probeerde te maken.

     

Ook de omgeving was erg mooi. Maar ook  de inwendige mens werd niet vergeten. Onderweg werd nog even stil gestaan bij een fruitstalletje. Hier kochten we verrukkelijke aardbeien die ons weer aanzetten om de weg weer te gaan vervolgen. De batterij was weer opgeladen.
Tegen 14.00 uur kwamen we aan in de hoofdstraat van Paro. Hier werden we in een klein restaurantje voorzien van een verdiende lunch. Jack en Ruud hadden ondertussen al de nodige winkeltjes bezocht.
De bus bracht ons naar onze overnachtingsplaats, een kleine 20 minuten rijden van Paro, genaamd Farm House. Tja wat moesten we van het Farm House vooraf verwachten? Een boerderij met koeien en kippen? Modern ? We waren erg nieuwsgierig.  In de verte zagen we het Farm House opduiken, afgelegen op een berg.

Door onze gids werden we geattendeerd op de agressieve honden, opletten dus.
Aangekomen werden we opgewacht door de boer en de boerin des huizes, Je waande je hier terug in de “middeleeuwen”.  Tsjonge,  tsjonge wat een tegenstelling met  de hotels die we eerst hadden. Maar wel mooi om deze grote tegenstellingen te ervaren.  Er waren hier 4 slaapkamers voor de gasten. Er lagen matrassen op de grond.  Er was een overvloed aan vliegen en andere ongedierte die je normaliter op de boerderijen tegenkomt, alleen leek het hier een beetje erger. Het gekakel van de tientallen kippen trok Rob z’n aandacht en voordat we het wisten zat Rob met de eigenaar in het kippenhok. We konden eieren rapen en voordat we het wisten hadden we een emmer vol met wel honderd eieren. Nu even oppassen dat het geen “Scrambled eggs”  worden.

De kinderen van deze mensen spraken goed Engels. Goed voor hun toekomst. Met gebarentaal kon je soms contact maken met de boer en de boerin. De gids leidde ons door hun huis, met de grootste kamer ingericht als huisaltaar.

Boeddhistische kunst en levensstijl staat hier erg hoog in het vaandel. Dat zie je op alle manieren terug. Tot en met het behang. Op de badkamer moest je opletten. Eerst de electrische boiler uitzetten voordat je een douche gaat nemen, anders werd je lichtjes onder stroom gezet. Buiten wees de gids ons naar het hotstone bad. Het was een open ruimte, welke omgeven was van platen met  bovenop een primitieve dakbedekking. In deze ruimte lagen vier langwerpige gaten.  In deze gaten zaten halverwege een schuif. Voor deze schuif worden de gloeiend hete stenen gelegd die daarna worden overgoten met water. Deze combinatie moet het hotstone gevoel weergeven.  Wie zal er morgenavond gebruik van maken?
Nadat een ieder zijn slaapplaats had gevonden maakten we gebruik van een kleine twee uurtjes siësta.
Tegen 16.30 uur vertrokken we met zijn allen richting centrum van Paro. Rutger bleef achter in het Farm House;  hij voelde zich niet helemaal lekker. In het centrum hebben we uitgebreid winkeltjes en de directe omgeving bezichtigd.
Tegen 19.00 uur zijn we gaan dineren in een lokale visrestaurant. Hierna hebben we de avond nog gezellig met elkaar doorgebracht.

Written by de Bhutanese Metervreters

29 mei 2012 at 12:41

Geplaatst in Avonturen in Bhutan

Farm dagen

with one comment

Beste lezers en volgers,

de komende 3 dagen zitten wij op een farm, waar we helaas geen internet verbinding hebben.
Wij hopen over 3 dagen onze nieuwe belevenissen weer met jullie te kunnen delen.

—-

Wij zijn er weer!

Written by de Bhutanese Metervreters

25 mei 2012 at 19:00

Geplaatst in Uncategorized

Meditatie dag

with 3 comments

Beste Karma,

we zijn vanmorgen met 6 man vertrokken voor een spirituele reis naar 2 monasteries.
Helaas: Loek kon niet mee vanwege een ontstoken hand. Hij is vanmorgen al naar het ziekenhuis geweest en hem is aangeraden een dagje rust te nemen.
We vertrokken rond 8:45 uur en halverwege mochten we de bus even uit voor een fotoserie van 4 stupa’s met gebedsmolens, die werden aangedreven door waterkracht.

Eveneens de moeite waard was een rotsschildering van Guru Drupchu.

Even later kwamen we bij de eerste monastery aan. Wel even eerst een pittige klim van 100 m omhoog. Het was de moeite van de beklimming waard. Wat een uitzicht en wat een rust.
Behalve voor Rutger, die te dicht in de buurt kwam van een wild paard op de helling. Hij kreeg een voorzichtige waarschuwingstrap met 2 achterpoten uitgedeeld. Hij had gelukkig niets.

Na meditatie en het aansteken van 9 boterlampen zijn we naar de 2e  monastery gegaan. Middels het gooien van drie dobbelstenen in een schaaltje in de hand van een monnik, konden we eens wens doen. Uiteraard in de hoop, dat deze ook in vervulling gaat.
Na deze meditatie verlieten we de gebedsruimte, waar we halverwege de afdaling heerlijk lunch genoten bij een stupa. Het lunchpakket was rijkelijk goed gevuld.
Toen we heelhuids onder kwamen, stond de bus al klaar. Op naar de derde monastery, waar we astrologie zouden krijgen. Maar bij aankomst bleek de monnik afwezig te zijn en ging de les helaas niet door. Dus na een kleine rondleiding zijn we weer vertrokken over een binnenplaats gevuld met blaffende en bijtende honden.(hé Mike!!!!)

De bus weer in, terug naar het hotel.
Om 5 uur zijn we gaan kijken bij de Zhong van alle ministeries, naar de ceremonie van het strijken van de vlag. Het was mooi om te zien, compleet met alle toeters en bellen.

We waren er als eersten, en dus hadden we de beste plaatsen achter het hek. Achter ons vulde de straat zich met Indiase toeristen, maar wij stonden vooraan.

Wij zijn helemaal klaar voor de komende Farm en kampeerdagen.

 

Written by de Bhutanese Metervreters

25 mei 2012 at 18:57

Geplaatst in Avonturen in Bhutan

Hoog Bezoek

with 5 comments

Beste Karma,

Wat een dag! Om kwart voor acht s’ochtends zaten we met z’n allen weer aan het Bhutaanse ontbijtbuffet met uitzicht over de Wang Chu rivier. Zoals elke dag stonden Aria en Ugyen tijdig paraat zodat we om 8.30u konden vertrekken naar een van de belangrijkste evenementen van onze reis, een boogschiet wedstrijd tegen een lokaal team. Aangekomen op het terrein (droge rijstvelden tegenover het bureau voor statistiek) waren we wel even onder de indruk. Er stond twee tenten opgesteld welke dienst deden als tribune en keukentent en het doel stond maar liefst 120 meter van de schietplaats af. Onze tegenstanders, een team van negen mannen uitgedost in hun gho en voor het merendeel met rode tanden vanwege de doma, stonden al klaar om te beginnen.

      

Even later kwamen ook zeven dames aanzetten die gelijk begonnen met hun gezang en gedans ter aanmoediging van de schutters. Na een boedistisch openingsgebed en een djigamalaja gingen de mannen aan de slag met hun houten pijlen en bogen. Wij als leken hadden toch al snel de techniek onder de knie en we schoten er op volle kracht op los. De afstand van 120m haalden we gemakkelijk, maar de roos raken …. vergeet het maar.

     

Ons geluk was dat onze tegenpartij op het zelfde niveau speelde en het bleef 0-0 totdat in een van de laatste ronden een oud mager mannetje van de tegenstanders zijn groengele pijl in de roos boorde. 0-1 voor Bhutan. En zo bleef het, verloren, maar wel met veel inzet van beide partijen. Het gebruik is dat na de wedstrijd de mannen en vrouwen van beide partijen gezamenlijk dansen en dat beide hun eigen dans inbrengen. En ja hoor …. we zijn niet voor niets bij de scouting geweest en we leerden Bhutaan dus “Hoofd Schouders Knie en Teen” en “Van Voor naar Achter en van Links naar Rechts”.
Na een ter plekke bereide lunch aangevuld door een glas echte Bhutaanse arak vertrokken we richting ons hotel om ons aldaar in de traditionele gho te steken voor weer een hoogtepunt van onze reis nl de ontmoeting met Karma Penjor secretaris van Dratsang Lengtshog oftewel Monestary Affairs. In het hotel troffen we Mrs Getey, de zus van jou, Karma. Zij begeleidde ons naar onze afspraak. Onderweg vertelde ze dat ze had vernomen dat de duizenden tulpen, geschonken door de Floriade, goed in bloei stonden en dat het koningspaar er zeer blij mee is. Wij konden echter de bloemen niet zien omdat die waren geplant in de privé domeinen van het koninklijke verblijf. Om half drie liepen we als een echte professionele delegatie onder begeleiding van jouw zus Mrs. Getey de trappen van de dzong op waar de Bhutaanse regering is gevestigd. Via enkel gangen, trappen en gordijntjes kwamen we uiteindelijk in het ruime vertrek waar Karma Penjor ons met een warme handdruk ontving. Als eerste vertelde Karma Penjor over zichzelf, over het nationale geluk en de economische situatie in Bhutaan. Vervolgens gaf John onze presentatie waarna we ruim de tijd kregen om diverse vraagstukken dieper in te gaan.

   

Er werd gesproken over wat het nationale geluk nu betekend en welke moeilijkheden ontstaan bij een in ontwikkeling zijnde economie als Bhutaan. Karma Penjor liet weten dat hij nog nooit zo’n aparte delegatie op bezoek had gehad. Een negentallige delegatie van jeugdvrienden, dat is een echte vorm van geluk volgens hem. In het algemeen ziet hij geluk als “het tevreden zijn met jouw eigen situatie en kunnen genieten van de kleine normale dagelijkse dingen”. “Verwacht niet in Bhutaan het ultieme geluk te vinden want zo is het niet” zei hij. Na de vraag of Karma Penjor namens de Bhutaans regering een boodschap wilde geven aan de mensen die Bhutaan op de Floriade presenteren zei hij “Wij waarderen jullie inzet ten zeerste en wij geven jullie alle mentale support”. Ons gesprek werd beëindigd met een gezamenlijk foto en een wederom warme handdruk.

Buiten aangekomen was er voor ons geen tijd om het officieel strijken van de Bhutaanse vlag bij te wonen want er stond al een boedistische lama op ons te wachten op een hoge heuvel net buiten de stad. De lama zegende aldaar alle wensvlaggen die wij van de floriade hadden meegenomen.

     

Aangevuld met enkele eigen wensvlaggen hebben we ze opgehangen boven op deze heuvel tussen duizenden andere vlaggen zodat alle wensen in de wind kunnen worden weggedragen en hopelijk in vervulling zullen gaan.

Onze dag werd afgesloten met een maaltijd in een Italiaans restaurant gevolgd door een dansje in een Bhutaans karaoke café.
Ja inderdaad Karma: Wat een dag.

Written by de Bhutanese Metervreters

25 mei 2012 at 18:09

Geplaatst in Avonturen in Bhutan

Tour de Bhutan: from hell to heaven

with 9 comments

Beste Karma,

Vandaag bleek maar weer dat de vakantiefolder niet altijd datgene brengt wat het beloofd.
Op het programma stond een pittoreske  fietstocht waarbij we zouden genieten van zingende vogels en maagdelijke bossen. Echter deze dag bleek heel iets anders voor ons in petto te hebben. We mochten de ochtend starten met een pittige klim naar de Dochula pas, gelegen op 3140 meter. Dit betekende een stijging van 2000 meter over een afstand van om en nabij de 50 km.  Alleen bij de gedachte al brak ons het zweet uit.
Zenuwachtig werd door eenieder het materiaal geïnspecteerd. Vooral de remmen kregen de nodige aandacht. Want zoals een Engels spreekwoord zegt :  “What’s  go up must go down. ”
Rond acht uur was iedereen zover. Nou ja, iedereen. Dick had zich bij de VIP-ploeg gevoegd. Achteraf gezien het ochtend klimmetje misschien geen onverstandige keuze.

De eerste kilometers gaven de burger moed. Met gemak werden de eerste stijgingen door de mannen genomen. Echter naarmate de klim vorderde kwamen moesten we behoorlijk in pendalen. Slechts in de kleinste versnelling konden berg op . Het zweet gutste langs ons lichaam en liters water werd er ingenomen. Langzamerhand begonnen onze beenspieren te verzuren.

Gelukkig konden we bij een restaurant ons energielevel aanvullen en kregen we het nieuws te horen dat we voor  13.00 uur een wegblokkade gepasseerd moesten zijn.
Dit bleek al fietsende  voor ons geen haalbare kaart. Soms lacht het geluk je op de meest onverwachte momenten je toe. We besloten nog een uurtje te fietsen om vervolgens de bezemwagen te nemen naar de top. Drie uur later en ongeveer dertig kilometer verder stapten we allen uitgeput in de bus.

Vervolgens was het nog een klein uurtje rijden naar de Dochula pas. Tijdens het ritje naar boven was het tijd voor een verkwikkend dutje. Iedereen had de pijp leeg. Boven op de pas was het lunchtijd  en konden we even bijtanken. Een nieuwe uitdaging lag alweer in het verschiet. Een twintig kilometer lange  afdaling richtng Thimpu.  Dit avontuur bleek achteraf al onze eerdere inspanningen waard.  In een duizelingwekkende vaart daalde we af. Af en toe remmend voor het nemen van een bocht.


Een euforisch gevoel maakte zich van ons meester. Een warme  wind waaide door onze manen. Dit was pas echt  kicken. Halverwege nog even een korte stop voor de inkoop van enkele gedroogde Bhutaanse kaasjes en snel weer verder.

      

Na ruim een uur bereikte we het centrum van Thimpu. Hier wachtte ons nog een kleine verrassing in de vorm van een korte maar stevige klim. Zo zie je maar weer, het venijn zit altijd in de staart.  Moe maar voldaan  bereikte we al snel ons hotel en genoten we met een drankje nog even na van een prachtige tocht. Vandaag heeft het geluk ons wederom toegelachen .

Written by de Bhutanese Metervreters

23 mei 2012 at 14:09

Geplaatst in Avonturen in Bhutan

voor onze lezers en volgers

with 3 comments

Hallo beste lezers en volgers.

Leuk, dat jullie onze site weer bezoeken.
Afgelopen dagen zijn we op trektocht geweest en hadden we geen bereik.
Gelukkig hebben we in ons hotel wel weer bereik, en willen we jullie weer volledig op de hoogte brengen van onze avonturen.

Dus scroll down, zodat je alle vijf de laatste berichten tegenkomt.

Written by de Bhutanese Metervreters

22 mei 2012 at 16:49

Geplaatst in Uncategorized

Gangtey Trek de laatste etappe

with 5 comments

Beste Karma,

na een heerlijke nachtrust werden we in de vroege ochtend alweer gewekt door Nima. Wat is dat toch lekker genieten om wakker te worden onder het genot van een opkomend zonnetje,  tjilpende vogels , hinnikende pony’s en een lekker bakkie koffie. Alvorens we aan tafel gingen voor het ontbijt werd voor elke pubtent een bak warm water neer gezet om ons lekker op te frissen. We hadden weer heerlijk ontbeten in de buitenlucht.

Snel onze eigen rugzak gepakt en konden we Khotokha verlaten voor onze laatste etappe van de Gangtey Trek . Op de route stond voor deze afstand slechts 12 kilometer gepland echter door het hoogteverschil zouden we over deze afstand toch zo’n 6 uurtjes lopen van Khotokha via Chuzomsa naar Wangdue.  Bij de  brug bij de Wangduephodrang zou de bus wederom klaar staan om ons naar het het hotel te brengen.
Voordat we vertrokken hadden we eerst aan onze samoerai gasten echte Hollandse Delft’s blauwe klompjes als dank overhandigd.

Vol goede moed begonnen we aan de laatste etappe. Het eerste stuk was al gelijk een behoorlijke klim tot wel een hoogte van 3.400 meter.
We zouden vanaf dit punt de voeten van het Himalaya gebergte zien echter door de bewolking konden we slechte een kleine glimp hiervan opvangen.

Dit gemis werd echter volledig  gecompenseerd door de wonderschone natuur. Tijdens de afdaling kwamen we ogen en oren tekort. We genoten van het tjirpen van de cicaden en de mooie in het wild groeiende orchideeën.

Onder een prettige en aangename warmte genoten we wederom van de prachtige omgeving. De afdaling was behoorlijk steil en in een paar uurtjes zouden we 1.500 meter moeten dalen. Met name voor Peter was de afdaling behoorlijk zwaar. Gelukkig had een passerende dorpsbewoner voor Peter een wandelstok gemaakt. Hiermee kon Peter een stuk beter uit de voeten.

Halverwege de afdaling leek het wel of we in een vlindertuin terecht waren gekomen. Volop genoten wij van de diversiteit aan grootte en kleuren van de vlinders.

       

De zon stond nu hoog aan de hemel en het begon behoorlijk warm te worden. In de verte konden we de brug en de rivier zien liggen echter gelukkig was de bus ons een stuk tegemoet gekomen, zodat we om 14.00 uur uitgeput in het busje plaats konden nemen. Alvorens we vertrokken, hebben we eerst een groepsfoto gemaakt.

Een half uurtje later kwamen we in Dragon Nest in Wangdue aan, waar de VIP- ers op ons stonden te wachten. Uiteraard de ervaringen van de trektocht eerst uitgewisseld, waarna we allen toe waren aan een heerlijk bad…..

Written by de Bhutanese Metervreters

22 mei 2012 at 16:33

Geplaatst in Avonturen in Bhutan

Gangtey Trek Gogona-Khotokha

with 2 comments

Beste Karma,

Vandaag heb ik de eer het dagverslag te schrijven. Ik heb namelijk de Reproductive Organ Challenge gewonnen, vernoemd naar een nog al vrije opmerking van onze gids Arya over het lid van een van de leden, en onderstreep door een prachtige, in Gogona gefrabriceerde houten phallus. Ofwel, zoals ze in het Venloosch zeggen: Dich bis de lul vandaag.
We hebben heerlijk ontbeten met havermoute pap met honing, maar het aantal afnemers bleef beperkt.
Iedereen heeft zijn ontbijt verwerkt, de rugzak opgehesen en afscheid genomen van Ruud en Jack, die vandaag niet meewandelen. Een eerste stijging van een meter of 50 is goed te doen en we slingeren over een klein pad, dat aan de beboste heuvelrug gehangen is. De helling is vol gegroeid met bomen, stronken en ligt bezaaid met stukken stam, zowel gebroken, gezaagd alswel omgestormd.
We klimmen net over een gigantische stam, dwars over het pad, als Rob bemerkt, dat hij zijn reserve accu van zijn camera verloren is. En de andere is net leeg. Met Arya loopt hij het pad terug naar ons kampterrein, het pad afspeurend. Helaas. Gelukkig heeft Ruud eenzelfde type camera als Rob en hij staat graag een accu af.
We kunnen weer verder, en het pad verandert in een droge beekbedding. We mogen de Buddha danken, dat het nog geen moessontijd is. Onmiddellijk beginnen zich donkere wolken samen te pakken en de regen dreigt. De gekke heilige lijkt weer bezig en die moet je niet verzoeken.
In een groet stofwolk passeert de Jeep, met Ruud en Jack erin, ons. Het kampterrein is helemaal geruimd. Als het stof weer opgetrokken is en Arya zijn masko weer af kan zetten zien we boven en onders ons op de helling alleen maar verbrande boomstammen en verse ondergroei. Hier moet vorig jaar een forse bosbrand gewoed hebben.

De laatste meters klimmen en we staan op Shobjula Pass op weer 3400 m hoogte. Zowel Arya als onze beide dragers, Nima en Gochee, steken een versgeplukt groen takje in de Stupa op de pas.
Voorbij de pas slingert het pad weer naar beneden, links en rechts verkleurd door achtergelaten stookplekken en kampvuurtjes. Het lijkt, of niemand hier geleerd heeft zijn kmapvuur op te ruimen; of ze nemen de moeite gewoon niet.
Het pad verandert weer terug in een droge beekbedding, waar we springend van  steen naar steen afdalen. De bomen zijn nu prachtig groen versierd met Fangorn, herstel: boombaard, mos en korstmos.
Alleen waar ons pad samenvalt met de loop van een hoogspanningsleiding, is de grond bezaaid met afgezaagde boomstammen, die lukraak op de helling zijn blijven liggen. De zorg voor het bos en milieu is hier even niet herkenbaar. Het lijk wel of er gezegd is: die hoogspanningsleiding naar Gonaga moet er nú komen, en         het bos.

Van de andere kant brengt zo’n hoogspanningsleiding en datakabel wel een stuk vooruitgang. We merken het zelf. Ongeacht in welk dal we lopen, hebben we meer als 90% van de tijd gewoon mobiele telefoonverbinding.
We hopen, dat al dit hout op de grond in ieder geval een voedingsbodem oplevert en nieuw klein leven voortbrengt.

Met belgerinkel, hoefgeklop en vrolijk gehinnik passeert de hele groep paarden, die de tenten en alle materieel op hun rug geladen hebben, ons. Niet voor lang overigens. Een stukje verder hebben de paarden een weitje met vers gras ontdekt en besloten een lunchpauze te houden. De leider van de troep, die wij de Samurai gedoopt hebben, omdat hij constant met een groot mes in zijn Gho rondloopt, vindt het ook wel tijd voor een rustpunt.

Lager op de helling zijn 2 man bezig, al die dode stammen te verwerken tot timmerhout. Het ligt er tenslotte toch. Ze slepen de gezaagde balken zelf de helling af, met mentale kracht en een hoop ellebogenvet.
Midden tussen de gezaagde boomstoppen hebben we lunch: rijst met paddestoelen, groene asperges en erwtjes met tofu. Voortreffelijk afgesloten met mandarijntjes en thee.
Over een rotsig pad bereiken we de rand van de beboste helling en het begin van boerebouw: een zaagmolen en een aantal lemen boerderijen, waarvan er diverse vervallen en niet meer bewoond zijn. Maar een akkertje met aardappelen is weer vertrouwd.
Een dorpse schone neemt ons mee naar het dorpscafe, annex winkel. Het is nog maandag, dus een biertje gaat er wel in na zo’n tocht. We zijn het gesprek van de dag en het lijkt wel of iedereen dat moment gebruikt om even naar de winkel te komen. Met babies en al op de rug.
En als babies wat te spelen hebben in de handjes, is het goed. Ook al gaat al het zout op de grond.

Met onze gids Arya als tolk proberen we wat spek en kaas te verkrijgen, als kampvuursnack van vanavond.
Tussen de gaspeldoorns, aardappelen en varens door, pakken we het laatste stukje, naar ons kampterrein. De tenten staan al weer voor ons klaar en we worden onthaald met heerlijke thee.
Omgekleed wordt er brandhout verzameld en op verzoek maakt een van de paardendrijvers een set spiezen klaar voor bij het kampvuur.
Als de zon net onder is en het hele terrein is duisternis ligt, schaars verlicht door een beginnen kampvuur gaan we aan tafel. Onder de gaslamp krijgen we soep, rode rijst met kip en spercieboontjes voorgeschoteld. We zijn nu ruim een week van huis en het voorstel komt op tafel om Clevers te bellen, om als toetje groot sorbet-ijs te komen brengen…
Bij het kampvuur, dat ondertussen uitgegroeid is tot een laaiende troshoop, door we alle Buthanezen voor, hoe je Engeltjes te Paard maakt: een stukje kaas, omwikkeld met spek en geroosterd boven het vuur. Even iets heel anders voor de meestal vegetarische boeddhisten , maar wel gewaardeerd.

Tien uur is een mooie bedtijd………..

Written by de Bhutanese Metervreters

22 mei 2012 at 16:23

Geplaatst in Avonturen in Bhutan

Gangtey Trek Punakha – Gogona

with 2 comments

Beste Karma,

vanmorgen om 6.00u werden we gewekt door een  lachende Nima aan de horizon. Dat was het einde van een heerlijke nachtrust in ons rustieke Dewachen Hotel in Gangtey.  Opstaan, een vlugge warme douche, inpakken en vervolgens na het ontbijt met de bus naar de startplaats van onze trektocht van Gangtey  naar Gogona via de Tshelela nature route wat naar zeggen van onze gids een afstand van 16 km zou moeten zijn. Voor onze VIP’s (de minister van financiën Ruud en de minister van Cultuur Sjaak) was er een 4WD Taxi geregeld en voor onze bagage werden zeven paarden ingezet.

    

De rest moest lopen. Na tientallen foto’s te hebben geknipt gingen de stoere binkies weer op pad. De eerste kilometers was het stijgen geblazen naar de top. Maar de natuur was overweldigend. We konden genieten van duizelingwekkende mooie vergezichten.

Vooral als je van onze gids een lekkere doma voor achter de kiezen had gekregen.
De mooie rododendrons en cipressen werden dan automatisch aangevuld door een lila zonnetje. De doma is een oud genotsmiddel welk bestaat uit een blad, een stukje noot en een beetje rode pasta. Als je er op kauwt krijg je een rode mond en een zeer bittere smaak te verwerken. De mensen gingen dit eten om te voorkomen dat ze teveel vlees en bloed aten. Het blad stelde de huid en vlees voor, de pasta het bloed en de noot het bot? Het geheel geeft een blij en rustgevend gevoel.

    
Toen we even lagen te rusten op een lekker stukje weide tussen de rondrazende jaks kwamen onze dragers met hun paarden in een veel sneller tempo ons voorbij gelopen. Ja ja, we beginnen de jaren te voelen. Maar de geest blijft jong en na enkele minuten rust waggelden we langzaam verder naar de top waar de gebedsvlaggen vrolijk wapperden en hun gebeden werden weggedragen door de wind.  We zetten onze weg voort via de hoofdweg, een breed zandpad richting Gogona. De uitzichten bleven adembenemend en er werden daarom regelmatig pogingen gedaan om de mooiste foto van de dag te maken. Een voorbijkomende vrachtauto van het Indiase merk Tata werd met zijn enorme stofwolk achterlatend meerdere keren in beeld gebracht.

Rond het middaguur stopten we bij een stapel vers gezaagde balken voor onze lunch. Nima en Goschi kwamen met hun lunchbuffet op de proppen. Meerdere pannetjes werden uitgestald en we moesten in de rij gaan staan alsof we in een hotel gingen aansluiten voor een uitgebreid buffet.  Een middagdutje in het overheerlijke middagzonnetje gaf ons weer de kracht om onze tocht voort te zetten over het stoffige en kronkelende pad.  Iets na twee uur s’middags zagen we in een vallei ons tentenkamp staan waar de VIP’s al bij het kampvuur zaten.

Gelijk een kopje thee bij het vallen van enkele regendruppels. Voor het diner van rijst en Bhutaanse pizza ging een viertal van ons een potje rikken terwijl anderen zich bezig hielden met het spelen van cowboy met de paarden en koeien op ons terrein. De avond werd gevuld met lekker kletsen en zingen rond het kampvuur terwijl twee van de paardenhoeders genoten van een flesje bier dat ze van ons kregen. Kortom karma …. het was weer een wonderschone dag.

 

Written by de Bhutanese Metervreters

22 mei 2012 at 16:09

Geplaatst in Avonturen in Bhutan

Phobjika Vallei

with one comment

Beste Karma,

Vandaag is het alweer een week geleden dat wij uit Venlo vertrokken. Vannacht hebben we in tentjes geslapen. Het was ’s nachts een zeer aangename temperatuur en iedereen heeft goed geslapen. De dag begon met een stralend blauwe hemel en dus beloofde het weer een perfecte dag te gaan worden. Rond 7.00 uur waren de meesten al opgestaan en gingen zich wassen. Daarbij had je de keuze uit wassen in de rivier, bij een gammel kraantje of een bakje water.
De kok had weer goed zijn best gedaan voor het ontbijt: rijst met groente, toast, gebakken aardappelen en natuurlijk weer koffie, thee en sap. Het is knap hoe hij in deze omstandigheden dit voor elkaar krijgt.
Na het ontbijt vertrokken we richting Gangtey (de vallei van de zwartnek kraanvogels). In het eerste dorp bezochten we de plaatselijke markt.  Mooi om te zien wat er allemaal aangeboden werd, voornamelijk allerlei soorten groente en fruit. Het was enorm druk. Wij waren (zo te zien) de enige toeristen op de markt. In het buitenland zie je vaak dat je door de plaatselijke bevolking wordt aangestaard. Hier was iedereen echter met zijn eigen ding bezig, toonde in het geheel geen interesse in het bezoek. Daardoor kreeg je het gevoel volledig op je plaats te zijn.

De rit naar Gangtey zou ongeveer 3 uur gaan duren. De maximum snelheid in Bhutan is 45km p/u. In werkelijkheid ligt de gemiddelde snelheid een heel stuk lager. Je snelheid wordt beperkt door het slechte (soms geen) wegdek, tegenliggers, mens en dier. Onderweg ontmoetten we de eerste Yak. Van dit exemplaar werden meteen ongeveer zo’n honderd foto’s genomen. Maar zoals dat vaak gaat, na de volgende bocht stond een heel dal vol met Yaks.

Halverwege werd geluncht in een gezellig restaurantje. Er verscheen wat bewolking en er vielen enkele druppels.

Dit werd weer afgewisseld met zonnig weer. Na ontelbare bochten bereikten we Gangteng klooster. Vanuit het klooster kijk je uit over de hele vallei. Het klooster dateert uit 1613 en is tevens een  opleidingsinstituut voor monniken.

Na de bezichtiging startte een korte wandeling van 4km over een nature trail. Tijdens de wandeling hadden we een mooi uitzicht over de vallei, waardoor we alweer in de gelegenheid werden gesteld om de geheugenkaartjes van onze camera’s te vullen.

De wandeling eindigde in het klooster Khewang Lhakhang. Tijdens onze aankomst waren de monniken juist bezig met een gebed. Het was een beetje vreemd midden in de tempel te staan tussen de murmelende monniken. Op een ereplaats zat een jongetje waarin men de reïncarnatie zag van een van de vroegere heiligen van het boeddhisme.
Een paar honderd meter van het klooster stond onze bus klaar, die ons naar het Crane Observation & Education Centre bracht. Omdat de kraanvogels al gevlogen waren (in maart/april vliegen ze terug naar Tibet), was er voor ons niet zo veel te zien. We keken even naar een videofilm over deze dieren en besloten toen naar ons hotel te vertrekken.

Bij aankomst in het hotel werden we weer hartelijk ontvangen. Na een kop thee of koffie verdween iedereen naar zijn kamer om zich op te frissen en de bagage voor te bereiden voor de komende 3daagse trekking.

Written by de Bhutanese Metervreters

22 mei 2012 at 14:55

Geplaatst in Avonturen in Bhutan